USTRÓJ ZAKONÓW RYCERSKICH
Kadry i płace WarszawaZakony rycerskie były wyjęte spod władzy miejscowej hierarchii kościelnej i podlegały bezpośrednio kurii rzymskiej. Ponieważ zaś i władza świecka nie posiadała na nie żadnego wpływu, stanowiły one w rzeczywistości państwo w państwie, tym groźniejsze dla losów Królestwa Jerozolimskiego, że prowadzące niezależną od jego interesów politykę. Zakony rycerskie były rządzone przez autonomiczne władze, na których czele stał obieralny wielki mistrz, mający do pomocy kilku w podobny sposób powoływanych urzędników, zawiadujących poszczególnymi działami życia zakonnego. Mnisi dzielili się na rycerzy, kapelanów i braci służebnych. Pierwsi rekrutowali się wyłącznie \"spośród elementu feudalnego to oni tylko mogli piastować urzędy zakonne, oni też w istocie rzeczy decydowali o polityce zakonu. Kapelanami zostawali duchowni posiadający święcenia, przy tym różnice pochodzenia społecznego nie odgrywały tu roli. Do grupy wreszcie braci służebnych dopuszczano wszystkich świeckich, którzy nie posiadali wystarczających kwalifikacji, aby dostać się do grupy pierwszej. Już więc w samej organizacji członków zakonu zarysował się wyraźnie podział klasowy. Bracia zamieszkiwali wspólnie ufortyfikowany dom zakonny, na którego czele stał komtur, zwany niekiedy bajlifem. Ponieważ w miarę rozrostu zakonów~ rycerskich, otrzymywały one nadania i zakładały swoje domy również w krajach europejskich, zachodziła potrzeba tworzenia prowincji zakonnych, rządzonych przez wizytatorów, wielkich komturów lub mistrzów prowincjonalnych. alveo
